நற்செய்தி நூல்களுக்கே முதலிடம்

ஒரே ஒரு பகுதி மட்டும் கிடைத்திருந்தால்

பரிசுத்த வேதாகமத்தில் ஒரே ஒரு பகுதி மட்டுமே நமக்குக் கிடைத்திருக்குமானால், அது நற்செய்தி நூல்களாக இருந்தால் போதும். காரணம், இயேசு கடவுள்; அவர் மனிதராக வந்தார். மனிதர்களுக்குத் தேவையான அனைத்தையும் அவர் போதித்திருக்கிறார். கடவுளை நாம் புரிந்துகொள்வதற்கும், நாம் எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதற்கும், உலகத்தை எந்தக் கண்ணோட்டத்தில் பார்க்க வேண்டும் என்பதற்கும் தேவையானவை எல்லாம் அவருடைய போதனைகளில் இருக்கின்றன. ஆகவே இதை நம் மனதில் ஆழமாகப் பதியவைக்க வேண்டும்: இயேசு போதித்தவையே நமக்கு முழுமையாகத் தேவைப்படுபவை; அவர் போதிக்காதவை நமக்கு அவசியமற்றவை.

இயேசுவின் போதனைகளில் மூன்று காரியங்கள் அடங்கியிருக்கின்றன. முதலாவது, இறையியல் [theology]: கடவுளைப் பற்றிய உண்மை. கடவுளை நாமாகப் புரிந்துகொள்வது நம்முடைய புரிதல் மட்டுமே; இயேசு கற்றுக்கொடுத்ததுதான் கடவுளைப் பற்றிய உண்மை. இரண்டாவது, கோட்பாடுகள் [principles]: நம் பேச்சிலும் செயல்களிலும் தீர்மானங்கள் எடுக்கும்போது எவற்றின் அடிப்படையில் எடுக்க வேண்டுமோ, அவை. மூன்றாவது, கண்ணோட்டம் [perspective]: ஒவ்வொன்றையும் நாம் எப்படிப் பார்க்க வேண்டும் என்பது. “ஆசீர்வாதம்”, “பாவம்” போன்ற சொற்களை இயேசுவின் கண்ணோட்டத்தில் எப்படிப் பார்க்க வேண்டும் என்பதை அவரிடமிருந்தே கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

இயேசு கடவுளாக இருப்பதால், கடவுளை முற்றிலுமாக வெளிப்படுத்தியவர் அவரே. முழுமையான வெளிப்பாடு [complete revelation] அவருக்குள் இருக்கிறது.

நற்செய்தி நூல்கள் எவை?

மத்தேயு, மாற்கு, லூக்கா, யோவான் ஆகிய நான்கு நூல்களையும் பரவலாகச் “சுவிசேஷங்கள்” என்று நாம் சொல்லுவதுண்டு. கூடுமானவரை சமஸ்கிருதச் சொற்களைத் தவிர்த்து, அவற்றுக்கு இணையான தமிழ்ச் சொற்களைப் பயன்படுத்துவது நல்லது. ஆகவே இவற்றை நற்செய்தி நூல்கள் [the Gospels] என்று சொல்லுவது நல்லது; பொருளும் தெளிவாக இருக்கும்.

இவை இயேசுவின் வாழ்க்கைச் சரிதையையும், முக்கியமாக அவருடைய போதனைகளையும் மையமாக வைத்து எழுதப்பட்ட நூல்கள். அவருடைய சீஷர்களோ அவர்களுக்கு நெருக்கமானவர்களோ இவற்றை எழுதினார்கள். மத்தேயுவும் யோவானும் இயேசுவின் சீஷர்கள். மாற்கு பேதுருவால் போதிக்கப்பட்டவர்; பேதுருவின் போதனைகளை நன்றாக அறிந்தவர் என்று வரலாறு சொல்லுகிறது. லூக்கா பவுலோடு பயணம் செய்தவர் மட்டுமல்ல; எல்லாவற்றையும் தொடக்கத்திலிருந்து கவனமாக விசாரித்தறிந்து எழுதுவதாகத் தன்னுடைய நூலின் தொடக்கத்திலேயே சொல்லுகிறார் (லூக்கா 1:3). அவர் ஒரு சிறந்த வரலாற்று ஆசிரியர். ஆக, இருவர் இயேசுவோடு நேரடியாக இருந்தவர்கள்; மற்ற இருவர், இயேசுவைக் கண்ணாரக் கண்டு அவரோடு பழகினவர்களுக்கு மிக நெருக்கமானவர்கள். எனவே அவர்களுடைய எழுத்து அதிகாரப்பூர்வமானது.

நற்செய்தி நூல்களில் இயேசுவின் வாழ்க்கை நிகழ்வுகள் இருக்கின்றன; ஆனால் அவற்றில் முதன்மையான இடம்பெறுவது அவருடைய போதனைகளே. அவருடைய போதனைகளைக் கடவுளுடைய போதனைகளாகவே பார்க்கவேண்டும். அதனால்தான், கிறிஸ்தவர்களுடைய வேதம் என்று ஒன்றைச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், அது மத்தேயு, மாற்கு, லூக்கா, யோவானாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

நற்செய்தி: மூன்றே குறிப்புகளில்

இயேசு கடவுள் என்ற உண்மையே நாம் இயேசுவைப் பின்பற்றுவதற்கு அடிப்படையாக இருக்கிறது. அது நிரூபிக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. அவர் அசாதாரணமான காரியங்களைச் செய்தார்; பாவங்களை மன்னித்தார். இவையெல்லாம் நற்செய்தி நூல்களில் இருக்கின்றன. ஆனால், அசைக்க முடியாத ஆணித்தரமான சான்று ஒன்றைச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், அது அவருடைய உயிர்த்தெழுதல்தான். யார் எதைச் செய்தாலும் அவரைக் கடவுள் என்று ஏற்றுக்கொள்வது சரியல்ல; அது கடவுள் என்பதற்கு அத்தாட்சி அல்ல. அதனால், “இயேசு கடவுள் என்பதால் உங்களுக்கு இதைச் செய்வார், அதைச் செய்வார்” என்று சொல்வது அர்த்தமற்றது. கடவுள் என்பதற்கு அத்தாட்சி இதுதான்: அவர் ஒரு மனிதராக மரித்தார்; மீண்டும் உயிரோடு எழுந்தார்.

அதைப் பிரமை என்றோ, மனிதர்களின் கற்பனை என்றோ சொல்லிவிட முடியாது. உயிர்த்தெழுந்த இயேசு பல சூழ்நிலைகளில் தம்மைக் காண்பித்தார்; ஒருமுறை ஐந்நூறுக்கும் மேற்பட்டவர்கள் அவரைக் கண்டார்கள் (1 கொரிந்தியர் 15:6). அது வரலாற்றுப்பூர்வமான உண்மையாகப் பதிவுசெய்யப்பட்டிருக்கிறது. அதுவும், எல்லாருக்கும் சாதகமான ஒரு சூழலில் அவர்கள் இதைச் சொல்லவில்லை. இன்று இந்தியாவில் இந்து மார்க்கத்தார் ஒன்றை “இதுதான் உண்மை” என்று சொன்னால், எதிர்த்துக் கேள்வி கேட்க ஆள் இல்லை; எதிர்ப்பு மிகக் குறைவு. அன்று அப்படி இல்லை. இயேசு கடவுள் என்று அவர்கள் சொன்னால் எதிர்ப்பு மிக மிக அதிகம்; அவர்களோ ஒரு சிறு கூட்டம். இயேசு கொல்லப்பட்டு அடக்கம்பண்ணப்பட்ட எருசலேமிலேயே, அவரைச் சிலுவையில் அறைந்தவர்கள் நடுவிலேயே, பேதுரு பதினொருவரோடு எழுந்து நின்று அவர் உயிர்த்தெழுந்தார் என்று தைரியமாக அறிவித்தார் (அப்போஸ்தலர் 2:14, 23–24, 32). அது பொய்யாக இருந்திருந்தால், “இயேசுவின் கல்லறை இதோ இங்கேதான் இருக்கிறது; அவர் உயிர்த்தெழவில்லை” என்று அந்த நேரத்திலேயே அவர்கள் ஆதாரத்தோடு காண்பித்திருக்கலாம். ஆகவே, எந்தக் கோணத்திலிருந்து பார்த்தாலும், இயேசு உயிர்த்தெழுந்தார் என்பது உண்மை. இதற்கு மாற்றுக் கருத்துகள் இருப்பதற்கு வாய்ப்பே இல்லை.

இதுதான் நம்முடைய தர்க்கம் [logic]: அவர் உயிர்த்தெழுந்தார்; ஆகவே அவர் கடவுள். அவர் கடவுளானால், அவருடைய வார்த்தைகள் உண்மை. அவற்றை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; அங்கீகரிக்க வேண்டும்; அவற்றுக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும்; அவற்றுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும். அதை ஏற்றுக்கொள்வதும் ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்பதும் ஒவ்வொருவருடைய கையில் இருக்கிறது.

ஆகவே, நற்செய்தியை மூன்றே குறிப்புகளில் சொல்லலாம்:

1. இயேசு கடவுள். அவருடைய உயிர்த்தெழுதலே அவர் கடவுள் என்பதற்கான அசைக்க முடியாத சான்று.

2. அவர் கடவுளாக இருப்பதால், அவருடைய போதனைகளை நாம் பின்பற்ற வேண்டும்.

3. அவற்றைப் பின்பற்றும்போது நாம் அவரோடு இணைக்கப்படுகிறோம்; நித்திய வாழ்வு நமக்குக் கிடைக்கிறது.

இதை நாம் மற்றவர்களிடம் கொண்டுசெல்ல வேண்டும்; அவர்களும் சீஷர்களாக வேண்டும். இயேசுவைக் கடவுள் என்று காண்பிப்பதும், அதனால் அவருடைய போதனைகளை நாம் பின்பற்ற வேண்டும் என்று காண்பிப்பதுமே அவற்றை எழுதியவர்களுடைய நோக்கம். இயேசு கடவுள் என்பதால்தான் நற்செய்தி நூல்கள் எழுதப்பட்டன; இல்லையென்றால் அவற்றை எழுத வேண்டிய அவசியமே இல்லை.

நற்செய்தி நூல்கள் இயேசுவின் பிறப்பிலிருந்து தொடங்கி, அவருடைய வாழ்க்கையின் நிகழ்வுகளை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக, வரலாற்று வரிசையில் பதிவு செய்கின்றன. அவற்றின் முடிவில், “இவர் வெறும் மனிதர் அல்ல; இவர் கடவுளே” என்ற உண்மைக்கு நம்மைக் கொண்டுவந்து நிறுத்துகின்றன. நாமோ எதிர்த் திசையிலிருந்து, அதாவது அவருடைய உயிர்த்தெழுதலிலிருந்து, தொடங்குகிறோம்: உயிர்த்தெழுதல் அவர் கடவுள் என்று நிரூபிக்கிறது; ஆகவே அவருடைய போதனைகள் பின்பற்றப்படவேண்டியவை.

ஏற்கனவே கற்றவர்களுக்காக எழுதப்பட்டவை

நற்செய்தி நூல்கள் இயேசுவை அறியாதவர்களுக்காக மட்டுமே எழுதப்பட்டவை என்று நினைக்கக் கூடாது. இந்த நூல்களை முதலில் வாசித்தவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் ஏற்கனவே இயேசுவை அறிந்தவர்கள். இயேசுவோடு நேரடியாக இருந்த சீஷர்கள் அவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்திருந்தார்கள். ஆனால் அவர்கள் கற்றது அதுவரை வாய்மொழியாக, காதால் கேட்டு, மனதில் வைத்திருந்தது மட்டுமே; உறுதியான எழுத்து வடிவில் இல்லை. இப்போது அது எழுத்தில் பதிவுசெய்யப்படுகிறது. லூக்கா தெயோப்பிலுவுக்கு எழுதுவதும் இப்படித்தான். தெயோப்பிலுவுக்கு ஏற்கனவே இயேசுவைப் பற்றிக் கற்றுக்கொடுக்கப்பட்டிருந்தது; அவர் கற்றுக்கொண்டவற்றின் நிச்சயத்தை அறியும்படி லூக்கா அவற்றை எழுதுகிறார் (லூக்கா 1:1–4). ஆகவே நற்செய்தி நூல்கள், ஏற்கனவே கற்றுக்கொடுக்கப்பட்டவற்றின் எழுத்துப் பதிவு [written record]. அதை வாசித்தவர்கள் அதைப் புரிந்துகொண்டு, மற்றவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கும்போது பயன்படுத்தினார்கள்.

நற்செய்தி நூல்கள், இயேசு போதித்து ஏறக்குறைய முப்பது நாற்பது ஆண்டுகள் கழித்து எழுதப்பட்டன. “அதற்குள் பலவற்றை மறந்திருப்பார்களோ? முக்கியமான சிலவற்றை விட்டுவிட்டிருப்பார்களோ?” என்று சிலர் கேட்கலாம். அதற்கு வாய்ப்பே இல்லை. நாற்பது ஆண்டுகளாக அவர்கள் அதைத் தங்கள் மனதிற்குள்ளேயே அடக்கி வைத்திருக்கவில்லை. இயேசு உயிர்த்தெழுந்த நாள் முதலே அவர் கற்றுக்கொடுத்தவற்றைப் போதித்துக்கொண்டே இருந்தார்கள். வெவ்வேறு இடங்களில், வெவ்வேறு மக்களுக்கு, பல ஆண்டுகளாக இயேசுவின் வாழ்க்கையையும் போதனைகளையும் திரும்பத் திரும்பக் கற்றுக்கொடுத்தார்கள். ஒன்றைத் திரும்பத் திரும்பக் கற்றுக்கொடுக்கும்போது அது மனதைவிட்டு நீங்குவதில்லை. ஆகவே, ஒருநாள் உட்கார்ந்து, “நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் இது இப்படி நடந்ததா? இதை அவர் சொல்லிக்கொடுத்தாரா?” என்று நினைவுபடுத்தி எழுதிய சூழல் அல்ல அது. வாழ்நாள் முழுவதும் அவர்கள் பேசிவந்ததையே, ஒரு காலகட்டத்தில் எழுத்தில் வடிக்கத் தொடங்கினார்கள். அதுவரை அவர்கள் அவற்றை எழுத்தில் பதிவுசெய்யவில்லை, அவ்வளவுதான்.

அப்போஸ்தலர் நடபடிகளில் உள்ள பிரசங்கங்களைப் பார்க்கும்போது இது நமக்குத் தெரிகிறது. யூதர்களிடம் பேசும்போது, தொடக்கத்திலிருந்து என்னென்ன நடந்தது என்று சொல்லி, அதன்பின் இயேசு என்ன செய்தார் என்று சொல்லுவார்கள். பேதுரு இயேசுவை நல்லவராகவும் ஒரு தீர்க்கதரிசியாகவும் காண்பித்து, “அவரை நீங்கள் கொன்றுபோட்டீர்கள்” என்று அவர்களுக்குள் குற்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகிறார் (அப்போஸ்தலர் 2:22–23; 3:13–15). அத்தேனே பட்டணத்தில் பவுல், எல்லாவற்றையும் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு, அவர்கள் அறியாமல் வழிபடுகிறவரையே தான் அவர்களுக்கு அறிவிப்பதாகச் சொல்லுகிறார் (அப்போஸ்தலர் 17:22–23). வெவ்வேறு விதங்களில் சொன்னாலும், அவர்கள் இயேசுவையே கற்றுக்கொடுத்தார்கள். இயேசு என்ன செய்தார் என்பதைவிட, இயேசு என்ன கற்றுக்கொடுத்தார் என்பதையே முக்கியப்படுத்தினார்கள்.

ஒவ்வொரு நற்செய்தி நூல் எழுத்தாளரும் தன்னுடைய மனதில் ஒரு நோக்கத்தை வைத்துத்தான் எழுதத் தொடங்கினார். எவற்றைத் தன்னுடைய நூலில் சேர்க்கலாம், எவை வேண்டாம் என்று தீர்மானிக்கும் உரிமையும் சுதந்திரமும் அவருக்கு இருந்தது. அதனால், தனக்கு ஏற்றபடி திருத்தி எழுதப்பட்ட நூல் [edited work] என்று இதைச் சொல்ல முடியாது. அவர்கள் எழுதுவது இயேசுவைப் பற்றித்தான். இருப்பினும், இயேசுவை எப்படிக் காண்பிக்க வேண்டும் என்ற ஒரு நோக்கம் அவர்களுடைய மனதில் இருந்தது; அதை வெளிப்படுத்தும் வகையில் தங்கள் எழுத்தை அமைத்தார்கள். ஒரே கதையை வெவ்வேறு கதையாசிரியர்கள் வெவ்வேறு விதமாக எழுதுவார்கள்; திரையில் வெவ்வேறு இயக்குநர்கள் வெவ்வேறு விதமாக இயக்குவார்கள். அதுபோல, ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் தன்னுடைய தனித்தன்மையைத் தன்னுடைய நூலுக்குள் கொண்டுவந்தார். இதை எழுத்தாளரின் பார்வை [authorial vision] என்று நாம் சொல்லுவதுண்டு.

மூன்று நூல்களும் யோவானும்

மத்தேயு, மாற்கு, லூக்கா ஆகிய மூன்றையும் ஒரே கண்ணோட்டம் கொண்ட நற்செய்தி நூல்கள் [Synoptic Gospels] என்று நாம் சொல்லுவதுண்டு. “Synoptic” என்ற சொல்லில், ஒருங்கிணைக்கப்பட்டது என்ற கருத்தும், பார்வை என்ற கருத்தும் இருக்கின்றன; ஒரே பார்வை கொண்ட நூல்கள்தான் இவை. சில இடங்களில் இவற்றைச் சமநோக்கு நற்செய்தி நூல்கள் என்றும் குறிப்பிடுகிறார்கள். இந்த மூன்றும் வரலாற்றை முக்கியப்படுத்துகின்றன. வரலாற்றில் வாழ்ந்த இயேசு யார், அவர் எங்கே பிறந்தார், எங்கே வளர்ந்தார், எந்த ஊர்களுக்குப் பயணம் செய்தார், என்னென்ன நிகழ்வுகள் நடந்தன என்பவற்றைச் சொல்லுகின்றன; ஏனெனில் இயேசுவை வரலாற்றின் நபராகக் காண்பிக்க அவை விரும்புகின்றன. நிச்சயமாக அவருடைய போதனைகளும் அவற்றில் அடங்கியிருக்கின்றன. இயேசு பிறப்பதற்கு முன் என்ன நடந்தது, அவர் பிறந்த சூழல் என்ன, அதன்பின் என்ன செய்தார் என்று, ஒன்றன்பின் ஒன்றாக, காலவரிசைப்படி [chronological order] அவை பதிவு செய்கின்றன.

யோவானின் கண்ணோட்டம் வேறு. இவரும் இயேசுவின் சீஷன்தான். ஆனால் இயேசுவை மக்கள் எப்படிப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற நோக்கத்தோடு, அவரைப் பற்றிய தகவல்களைத் தருகிறார். இயேசுவின் வரலாற்றைவிட, இயேசு கடவுள் என்பதையே இவர் முக்கியப்படுத்துகிறார். அதனால்தான் இயேசு எங்கே பிறந்தார், யாருக்குப் பிறந்தார் என்பதைப் பற்றி இவர் பேசவே இல்லை; தொடக்கத்திலிருந்தே இயேசுவைக் கடவுளாகக் காண்பிக்கிறார். வரலாற்றில் நடந்த நிகழ்வுகளை இவர் எழுதினாலும், இயேசுவைக் கடவுள் என்று காண்பிக்கும் நிகழ்வுகளையே எழுதுகிறார். மற்றவர்கள் நிகழ்வுகளின் அடிப்படையில் வரலாற்றை எழுதுகிறார்கள்; யோவான் கருத்துகளின் அடிப்படையில் வரலாற்றை எழுதுகிறார். இதெல்லாம் யாரோ சொன்னதால் நமக்குத் தெரிய வருவதல்ல; அந்த நூலை வாசிக்கும்போதே தெரிய வருகிறது.

நூல்கள் எழுதப்பட்ட காலம் பற்றிய தகவல்கள் இந்நூல்களிலிருந்தே நமக்குத் தெரிவதில்லை. பரிசுத்த வேதாகமத்தின் புத்தகங்களை விளக்கும்போது, வெளியிலிருந்து வரும் வரலாற்றுத் தகவல்களுக்கு நான் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுப்பதில்லை; அவற்றைப் புரிந்துகொள்ள அவை அவசியமற்றவை. உள்ளிருந்தே கற்றுக்கொள்ளக்கூடியவற்றையே எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும். இருப்பினும், பரவலாகச் சொல்லப்படுவது இது: முதலில் மாற்கு, அறுபதுகளின் தொடக்கத்தில் எழுதப்பட்டது; மத்தேயுவும் லூக்காவும் அறுபதுகளின் பிற்பகுதியில், கி.பி. 70-க்கு முன் எழுதப்பட்டவை. யோவான் தொண்ணூறுகளில் எழுதுகிறார். அப்போது காலம் மாறிவிட்டது; வரலாற்றுச் சூழலும் மக்களும் மாறிவிட்டார்கள். அதனால்தான் அவர் சற்று வித்தியாசமாக எழுதுகிறார். இந்தத் தகவல்கள் நாமே ஆராய்ந்து கண்டவை அல்ல; யாரோ ஆராய்ந்து சொன்னவை. வேண்டுமென்றால் தகவலாக எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

நற்செய்தி நூல்களை எழுதியவர்கள் இலக்கியக் கிரேக்க மொழியில் [Classical Greek] எழுதவில்லை. அன்று எல்லாரும் பேசிய, வணிகத்தில் பயன்படுத்திய பொதுக் கிரேக்க மொழியில் [Koine Greek] எழுதினார்கள். இதைப் புரிந்துகொள்ள நம் தமிழையே எடுத்துக்கொள்ளலாம். சங்க கால இலக்கியத் தமிழ் ஒன்று உண்டு; சாலையில் போகிறவர்களிடமும் கடையிலும் நாம் பேசும் அன்றாடத் தமிழ் வேறு. கிரேக்க மொழியிலும் அப்படியே: இலக்கியக் கிரேக்கம் ஒன்று; மக்கள் அன்றாடம் பேசிய பொதுக் கிரேக்கம் வேறு. இன்றைய ஆங்கிலத்தையும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். ஆங்கிலம் பேசத் தெரிந்தால், உலகில் எங்கே போனாலும் யாரிடமும் ஓரளவுக்குத் தகவலைப் பரிமாறிக்கொள்ள முடிகிறது. அன்றைய உலகில் பொதுக் கிரேக்க மொழி அப்படிப்பட்ட பொது மொழியாக இருந்தது; ரோமர்களுடைய ஆட்சி வந்த பிறகும் அதன் ஆதிக்கம் குறையவில்லை. ஆகவே, எல்லாரும் புரிந்துகொள்ளும்படி, நற்செய்தி நூல்களை எழுதியவர்கள் அந்தப் பொது மொழியிலேயே எழுதினார்கள். அதனால் அவர்கள் அதிகம் படித்தவர்களாக இருக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை.

நற்செய்தி நூல்கள் நம்பகமானவை

நற்செய்தி நூல்களை எழுதியவர்கள் சொல்லுவதை நாம் உண்மை என்று அங்கீகரிக்கிறோம். இது மூடநம்பிக்கை அல்ல; “அவர்கள் சொல்லுகிறார்கள், ஆகவே கேட்டுக்கொள்கிறோம்” என்பதும் அல்ல. இந்த நூல்களின் பல பிரதிகள் நம் கையில் இருக்கின்றன. இயேசுவோடு நேரில் வாழ்ந்தவர்கள் உயிரோடு இருந்த காலத்திலேயே இவை எழுதப்பட்டன. உண்மையற்ற எதையாவது இவர்கள் சொல்லியிருந்தால், “நீங்கள் பொய்யைப் பரப்புகிறீர்கள்” என்று உடனே அவர்களுக்கு எதிராகக் குரல் கொடுத்து, அது உண்மை அல்ல என்று நிரூபிப்பதற்கு வாய்ப்புகள் இருந்தன. யோவான் 90-களில் எழுதுகிறார்; அப்போது இயேசுவோடு வாழ்ந்த முதல் தலைமுறையினர் இருந்தார்களா என்பது நமக்குத் தெரியவில்லை; இருப்பதற்கு வாய்ப்பு உண்டு.

சில பகுதிகள் நடந்த நிகழ்வுகளை விவரிக்கின்றன [descriptive passages]. அந்த விவரிப்புகளில் ஆங்காங்கே முரண்பாடுகள் இருப்பதுபோல நம் பார்வைக்குத் தோன்றலாம். நகல்களிலிருந்து நகல்கள் எடுக்கப்பட்டபோது சில மாற்றங்களும் வந்திருக்கலாம். ஆனால் அவை பெரியவை அல்ல; முக்கியமானவையும் அல்ல. ஒரு உதாரணம்:

இவைகளுக்குப் பின்பு, இயேசு தம்முடைய சீஷருடனேகூட யூதேயா தேசத்தில் வந்து, அங்கே அவர்களோடே தங்கி, ஞானஸ்நானங்கொடுத்துவந்தார். (யோவான் 3:22)

ஆனாலும் இயேசுதாமே ஞானஸ்நானங்கொடுக்கவில்லை, அவருடைய சீஷர்கள் கொடுத்தார்கள். (யோவான் 4:2)

இந்த இரண்டும் கிட்டத்தட்ட ஒரே பகுதியில் வருகின்றன; அதிகாரப் பிரிவுகள் நாம் வைத்தவை, அவர்கள் எழுதியபோது இல்லை. இவை ஒரே நாளில் நடந்தவை அல்ல; தொடர்ந்து நடந்த வெவ்வேறு நிகழ்வுகளாக இருக்கலாம். எது உண்மை என்பது நமக்கு முக்கியமல்ல. முரண்பாடுகள் இருக்கக் கூடாதது கருத்துகளில்தான். நற்செய்தி நூல்களின் தகவல்கள் பரவலாக நம்பகமானவை.

“வேதவாக்கியங்களெல்லாம்”: பவுல் சொன்னது எவற்றை?

“பரிசுத்த வேதாகமம் முழுவதும் தேவ ஆவியினால் அருளப்பட்டது” என்று சொல்லி, அதில் உள்ள அனைத்தையும் ஒரே நிலையில் வைப்பது இன்று பரவலான பழக்கம். அதற்கு 2 தீமோத்தேயுவிலிருந்து இந்த வசனத்தை எடுத்துச் சொல்லுவதுண்டு:

வேதவாக்கியங்களெல்லாம் தேவஆவியினால் அருளப்பட்டிருக்கிறது; தேவனுடைய மனுஷன் தேறினவனாகவும், எந்த நற்கிரியையும் செய்யத் தகுதியுள்ளவனாகவும் இருக்கும்படியாக, அவைகள் உபதேசத்துக்கும், கடிந்துகொள்ளுதலுக்கும், சீர்திருத்தலுக்கும், நீதியைப் படிப்பிக்குதலுக்கும் பிரயோஜனமுள்ளவைகளாயிருக்கிறது. (2 தீமோத்தேயு 3:16–17)

பவுல் “வேதவாக்கியங்கள்” என்று எவற்றைக் குறிப்பிடுகிறார் என்பதை, அதற்கு முந்தைய வசனமே தெளிவாக்கிவிடுகிறது. “நீ சிறுவயதுமுதல் பரிசுத்த வேதெழுத்துக்களை அறிந்தவன்” என்று அவர் தீமோத்தேயுவிடம் சொல்லுகிறார் (2 தீமோத்தேயு 3:15). தீமோத்தேயு சிறுவயது முதல் கற்றிருந்த எழுத்துகள், பவுல் எழுதத் தொடங்குவதற்கு முன்பே இருந்தவை. அவற்றையே பவுல் வேதவாக்கியங்கள் என்கிறார். ஆகவே பவுல் தன்னுடைய எழுத்துகளை அதில் சேர்க்கவில்லை. பேதுரு, யோவான், யாக்கோபு, யூதா ஆகியோருடைய எழுத்துகளையும் அவர்கள் வேதம் என்று கருதவில்லை. மத்தேயு, மாற்கு, லூக்கா, யோவானையும் பவுல் அதில் சேர்க்கவில்லை.

அவருடைய மனதிலும் அன்றைய யூதர்களுடைய மனதிலும் “வேதம்” என்று இருந்தவை பிரமாணமும் [the Law] தீர்க்கதரிசனங்களும் [the Prophets] மட்டுமே. அவையே கடவுளால் கற்றுக்கொடுக்கப்பட்டவை என்று அவர்கள் அறிந்திருந்தார்கள். பவுல் இயேசுவைக் கடவுள் என்று அங்கீகரித்தார்; ஆனால் இயேசுவின் போதனைகள் அன்று எழுத்து வடிவில் இல்லை. நற்செய்தி நூல்கள் அறுபதுகளில்தான் எழுதப்பட்டன. பவுல் தீமோத்தேயுவுக்கு எழுதிய காலத்தில் அவை எழுதப்பட்டிருந்ததா என்பது நமக்குத் தெரியாது. அப்படியே எழுதப்பட்டிருந்தாலும், அன்று அச்சுப் பதிப்பு கிடையாது; நகல்கள்தான் இருந்தன. நகலிலிருந்து நகல் எடுத்துத்தான் அவை பரவின; எல்லாருடைய கையிலும் கிடைக்க வாய்ப்பில்லை. மாற்கு எழுதியவுடனே, “மாற்கு ஒரு நற்செய்தி நூலை எழுதியிருக்கிறார்; எல்லாரும் வாசியுங்கள்” என்று பவுல் சொல்லும் அளவுக்கு அவருக்குத் தகவல் இருந்ததா என்பதுகூட நமக்குத் தெரியாது. ஆகவேதான் பவுல் பிரமாணத்தையும் தீர்க்கதரிசனங்களையும் உயர்வாகப் பேசுகிறார்.

பிரமாணத்துக்கும் தீர்க்கதரிசனங்களுக்கும் ஒரு நோக்கம் உண்டு: சமநிலையை [equality] உருவாக்குவது. மக்கள் கடவுளோடு இணைந்திருக்கும்போது வளமாக வாழ முடியும் என்பது அவற்றின் அழகான போதனை. அவை தன்னலத்துக்கு எதிரானவை. ஆகவேதான் அவை கடிந்துகொள்கின்றன; சீர்திருத்துகின்றன; நீதியைப் படிப்பிக்கின்றன. கடவுளுடைய மனிதன் எல்லா நற்கிரியைகளையும் செய்யத் தேறினவனாக இருக்கும்படி இவற்றைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்றுதான் பவுல் சொல்லுகிறார்.

இதை நாம் விரிவாக்கிப் பார்க்கலாம். இயேசுவின் போதனைகள் பின்னர் எழுத்தில் பதிவுசெய்யப்பட்டன. இயேசு கடவுள்; அவருடைய போதனைகள் கடவுளுடைய போதனைகள். அவை பதிவுசெய்யப்பட்டிருக்கும்போது, நிச்சயமாக அவற்றையும் வேதவாக்கியங்களாகவே கருதவேண்டும்.

கடவுளிடமிருந்து தோன்றியவையும் மனிதரிடமிருந்து தோன்றியவையும்

இன்று நம் கையில் இருக்கும் பரிசுத்த வேதாகமம் ஒரே புத்தகமாக இருக்கிறது. ஆனால் அதைத் தொகுத்தது மனிதர்கள் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தொகுக்கப்பட்ட எல்லாப் புத்தகங்களையும் ஒரே விதத்தில் பார்க்க வேண்டும் என்ற கருத்து, ஒரு வினோதமான புதிய கருத்து; அதை எங்கிருந்து எடுத்தோம் என்றே நமக்குத் தெரியவில்லை. அதை இரண்டு ஏற்பாடுகளாகப் பிரித்து, அவற்றுக்குப் பெயர் வைத்ததும் நாம்தான்; கடவுள் அப்படிப் பிரித்து வைக்கவில்லை. நம் கையில் அறுபத்தாறு புத்தகங்கள் இருக்கின்றன என்று நாம் சொல்லுவதுண்டு; ஆனால் அவை எப்படி இணைக்கப்பட்டன, எப்படி உருவெடுத்தன, யார் தந்தது என்ற கேள்விகளை நாம் கேட்க வேண்டும். முக்கியமாகக் கேட்க வேண்டிய கேள்வி: இந்தப் பகுதி யாரிடமிருந்து வந்தது?

கடவுளிடமிருந்து நேரடியாக வந்த பகுதிகளும் இருக்கின்றன; மனிதர்கள் எழுதிய பகுதிகளும் இருக்கின்றன. பலர் இதை ஒத்துக்கொள்வதில்லை; எல்லாமே கடவுளால் அருளப்பட்டது என்ற கருத்தே நம் மனதில் பதியவைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் ஆராய்ந்து பார்க்கும்போது, “பரிசுத்த வேதாகமத்தில் உள்ள எல்லாமே கடவுளால் அருளப்பட்டவை” என்ற கருத்து உண்மையாக இருக்க முடியுமா என்ற கேள்வி எழுகிறது. அந்தக் கருத்தை உண்மை என்று சொல்ல வேண்டுமென்றால், அதற்கு ஆதாரம் காட்ட வேண்டும்.

கடவுளிடமிருந்து தோன்றிய [God-originated] பகுதிகள் இவை:

• பிரமாணம் [the Law, Torah]: மோசேயின் மூலமாகக் கடவுள் கொடுத்த போதனைகள். மோசே அதைச் சொல்லும் வாயாக இருந்தாரே தவிர, அது மோசேயின் பிரமாணம் அல்ல; கடவுளே பேசுகிற பிரமாணம்.
• தீர்க்கதரிசனங்கள் [the Prophets]: கடவுள் தீர்க்கதரிசிகளை எழுப்பி, அவர்கள் மூலமாகக் கொடுத்த போதனைகள். ஏசாயா, எரேமியா போன்றவர்கள் மட்டுமல்ல; அவர்களுக்கு முன், ராஜாக்களுடைய காலத்திலும், மக்களை வழிநடத்திய சாமுவேல், எலியா, எலிசா போன்ற தீர்க்கதரிசிகளின் போதனைகளும் இதில் அடங்கும். யூதர்கள் வரலாற்றையும் தீர்க்கதரிசனத்தையும் இரண்டாகப் பிரிக்கவில்லை; வரலாற்றிலேயே தீர்க்கதரிசனம் இணைந்திருக்கிறது. தீர்க்கதரிசனம் என்பது “உனக்கு இது நடக்கும், அது நடக்கும், நாளை நீ இப்படி இருப்பாய்” என்பதல்ல. கடவுளுடைய விருப்பம் என்ன, மக்கள் அவருடைய மனதை எப்படிப் புண்படுத்தினார்கள், அவர்கள் மனம்மாறி கடவுளுடைய வார்த்தைகளின்படி நடக்கவேண்டும் என்பதைச் சொல்லும் போதனைகளே தீர்க்கதரிசனங்கள். இவற்றை மனிதர்கள் பேசவில்லை; கடவுளே மனிதர்கள் மூலமாகப் பேசுகிறார்.
• இயேசுவின் போதனைகள்: கடவுள் மனிதராக வந்து போதித்தவை. அவற்றைச் சேகரித்து, நற்செய்தி நூல்களை எழுதியவர்கள் நமக்குத் தந்திருக்கிறார்கள்.
• வெளிப்படுத்தின விசேஷமும் இந்த வகையைச் சேர்ந்தது; கடவுள் கொடுத்த வெளிப்பாட்டையே யோவான் அதில் பதிவுசெய்கிறார். அப்போஸ்தலர் நடபடிகளிலோ நிருபங்களிலோ கடவுளோ இயேசுவோ பேசிய வார்த்தைகள் நேரடியாக மேற்கோள் காட்டப்பட்டால், அவையும் கடவுளிடமிருந்து தோன்றியவையே. ஒரு போதனை எந்தப் புத்தகத்தில் இடம்பெறுகிறது என்பதல்ல; அது யாரிடமிருந்து தோன்றியது என்பதே அளவுகோல்.

மற்றவை மனிதரிடமிருந்து தோன்றியவை [human-originated]. கடவுள் நேரடியாகக் கொடுக்காமல், மனிதர்கள் கொடுத்த போதனைகள் இவை: எழுத்துகள் [the Writings] (பிரமாணத்திலும் தீர்க்கதரிசனங்களிலும் சேராத எபிரெய வேதாகமப் புத்தகங்கள்: சங்கீதங்கள், நீதிமொழிகள், பிரசங்கி, உன்னதப்பாட்டு போன்றவை), அப்போஸ்தலர் நடபடிகள், நிருபங்கள் [the Epistles]. எழுத்துகளில் மனிதர்களுடைய கண்ணோட்டங்களும் கருத்துகளும் உள்நோக்கங்களும் உண்டு.

கிறிஸ்துவுக்கு முன் மூன்றாம் நூற்றாண்டில், இரண்டாம் தாலமி [Ptolemy II] என்ற கிரேக்க மன்னரின் முயற்சியால், எபிரெய எழுத்துகள் கிரேக்க மொழியில் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டன; இதைச் செப்துவஜிந்த் [Septuagint] என்று நாம் சொல்லுவதுண்டு. அவை கடவுளுடைய புத்தகங்கள் என்பதற்காக அல்ல, யூதர்களுடைய புத்தகங்கள் என்பதற்காகத்தான் எல்லாவற்றையும் சேர்த்து மொழியாக்கம் செய்தார்கள். அப்படித்தான் சங்கீதங்கள், நீதிமொழிகள், பிரசங்கி, உன்னதப்பாட்டு எல்லாம் உள்ளே வந்தன.

இன்று இவை அனைத்தும் நம் கையில் அருகருகே இருக்கின்றன; ஆகவே ஒப்பிட்டுப் பார்க்க முடிகிறது. ஞானத்தைப் பற்றி இரண்டும் என்ன சொல்லுகின்றன என்று பாருங்கள். பிரமாணத்தில், கடவுள் கொடுத்த கட்டளைகளையும் நியாயங்களையும் மக்களுக்குப் போதித்த பின், மோசே சொல்லுகிறார்:

ஆகையால் அவைகளைக் கைக்கொண்டு நடவுங்கள்; ஜனங்களின் கண்களுக்கு முன்பாக அதுவே உங்களுக்கு ஞானமும் விவேகமுமாயிருக்கும். (உபாகமம் 4:6)

ஞானம் எங்கிருந்து வருகிறது? கடவுளுடைய கட்டளைகளைக் கைக்கொள்வதிலிருந்து. கடவுளுடைய பிரமாணமே ஞானம்.

நீதிமொழிகளை எழுதியவரோ வேறு விதமாகப் பேசுகிறார். தன்னுடைய நீதிமொழிகளின் நோக்கமே ஞானத்தைக் கொடுப்பது என்று தொடக்கத்திலேயே சொல்லுகிறார் (நீதிமொழிகள் 1:1–6). “என் மகனே, நீ என் வார்த்தைகளை ஏற்றுக்கொண்டால்” என்று தொடங்கி, அப்போதுதான் ஆண்டவருக்குப் பயப்படுதலை அறிந்துகொள்வாய் என்கிறார் (நீதிமொழிகள் 2:1–5). ஞானத்தைச் சம்பாதிக்கச் சொல்லும்போதும், “என் வாயின் வார்த்தைகளை மறவாதே” என்கிறார் (நீதிமொழிகள் 4:5). அவரைப் பொறுத்தவரை ஞானம் கடவுளுக்கு மிக நெருக்கமானது, கடவுளுக்கு நிகரானது; ஞானமே பேசுவதுபோல, “நான் அவர் அண்டையிலே செல்லப்பிள்ளையாயிருந்து, அனுதினமும் அவருடைய மனமகிழ்ச்சியாயிருந்து, எப்பொழுதும் அவர் சமுகத்தில் களிகூர்ந்துகொண்டிருந்தேன்” என்றுகூட அவர் எழுதுகிறார் (நீதிமொழிகள் 8:30). அவருடைய வாதம் இதுதான்: என் நீதிமொழிகளை வாசி; உனக்கு ஞானம் கிடைக்கும். ஞானத்தைப் பெற்றால் கடவுளுக்கு நெருக்கமாக இருப்பாய்.

ஒரு பக்கம், “கடவுளுடைய கட்டளைகளே ஞானம்” என்கிறது பிரமாணம். மறுபக்கம், “என் போதனையே ஞானம்” என்கிறார் நீதிமொழிகளை எழுதியவர். இரண்டும் வெவ்வேறு துருவங்களில் நின்று பேசும்போது, இரண்டையும் கடவுள் பேசியிருக்க முடியுமா? கடவுள் ஒன்றைத்தான் சொல்லியிருக்க வேண்டும். ஏதாவது ஒன்றுதான் உண்மையாக இருக்க முடியும். கடவுள் தம்மைப் பற்றி ஒன்றைச் சொல்ல, தாவீது கடவுளைப் பற்றி வேறொன்றைச் சொன்னால், அதைப் பற்றி நமக்குக் கவலையே இல்லை; தாவீது சொன்னதைக் கணக்கில் எடுக்க வேண்டியதில்லை. கடவுள் சொன்னதையே எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும்.

ஆகவே, பிரமாணம், தீர்க்கதரிசனங்கள், இயேசுவின் போதனைகள் ஆகிய மூன்றையும் மற்ற புத்தகங்களுக்கு நிகராக அல்ல, அவற்றுக்கு மேலாகப் பார்க்கவேண்டும். இந்த மூன்றின் கண்ணோட்டத்திலேயே மற்றவற்றைப் பார்க்கவேண்டும். இந்த மூன்றிலும் போதனை ஒன்றே; இவற்றுக்குள் மாற்றுக் கருத்துக்கே இடமில்லை. இவற்றிலும் இயேசுவின் போதனைகளையே முதலில் வைக்க வேண்டும்; இயேசுவை முக்கியப்படுத்திவிட்டுத்தான் மற்றவற்றை முக்கியப்படுத்த வேண்டும். பிரமாணமோ தீர்க்கதரிசனங்களோ குறைவானவை என்றோ, அவற்றின் போதனை இயேசுவின் போதனையிலிருந்து வேறுபட்டது என்றோ நாம் சொல்லவில்லை. ஆனால் பிரமாணமும் தீர்க்கதரிசனங்களும் இஸ்ரவேல் என்ற ஒரு தேசத்துக்குக் கற்றுக்கொடுக்கப்பட்டவை; ஆகவே அவை இஸ்ரவேலருடைய மொழியிலும் கலாச்சாரத்திலும் விளக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இயேசுவின் போதனைகளுக்கு அந்த எல்லைகள் இல்லை. உலகம் முழுவதும் பரவ வேண்டும் என்பதற்காகவே அவர் அவற்றைக் கற்றுக்கொடுத்தார்; அதற்காகவே தம்முடைய சீஷர்களையும் அனுப்பினார்.

நிருபங்கள்: ஒரு சூழலுக்காக எழுதப்பட்ட கடிதங்கள்

நிருபங்கள் எல்லாம், குறிப்பிட்ட நிகழ்வுகளின் காரணமாக எழுதப்பட்ட கடிதங்கள் [occasional letters]. எங்கோ ஒரு பிரச்சினை எழுகிறது; அதற்குத் தீர்வு கொடுப்பதற்காக அவை எழுதப்பட்டன. உலகம் முழுவதும் ஒரே நேரத்தில் ஒரே பிரச்சினை ஏற்பட்டது என்று சொல்ல வாய்ப்பே இல்லை. ஆகவே, எந்த நிருபமும் உலகம் முழுவதும் எல்லாரும் வாசித்து இறையியலைக் கற்றுக்கொள்வதற்காக எழுதப்பட்டதல்ல. இதுதான் அடிப்படைச் சட்டகம் [basic framework]; இதை நம் மனதில் நன்றாகப் பதியவைக்க வேண்டும். கொரிந்து பட்டணத்திற்கு எழுதியது கொரிந்து பட்டணத்திற்கே; உலகம் முழுவதற்கும் அல்ல. யோவான் தன்னுடைய நிருபங்களை எழுதியதும் ஒரு குறிப்பிட்ட கூட்டத்திற்கே. “பொதுவான நிருபங்கள்” [General Epistles] என்று சொல்லும்போதுகூட, அவை உலகம் முழுவதற்கும் எழுதப்பட்டவை அல்ல; யாருக்கு எழுதப்பட்டன என்பது நமக்குத் தெரியவில்லை, அவ்வளவுதான்.

நிருபங்களை எழுதியவர்கள் இயேசுவின் சீஷர்கள். அவர்களைப் பொறுத்தவரை, இயேசுவின் போதனைகள்தான் உலகம் முழுவதும் போக வேண்டுமே தவிர, அவர்களுடைய போதனை அல்ல. அதற்காகத்தான் முப்பது நாற்பது ஆண்டுகள் பல இடங்களுக்குப் பயணம் செய்து, இயேசு கற்றுக்கொடுத்ததைக் கற்றுக்கொடுத்தார்கள். தங்களுடைய நிருபங்கள் உலகம் முழுவதற்குமான போதனைகள் என்று அவர்கள் ஒருபோதும் சொல்லவில்லை. தாங்கள் யாருக்கு எழுதினார்களோ, அவர்களுக்கு ஏற்ற மொழியையும் முறையையுமே [methodology] அவர்கள் பயன்படுத்தினார்கள். நிருபங்கள் முழுமை பெற்ற இறையியல் புத்தகங்கள் அல்ல. நாம் இயேசுவை அறிந்துகொள்ளவேண்டுமென்றால், நற்செய்தி நூல்களைத்தான் வாசிக்கவேண்டும்.

அவர்கள் தங்களை அறிமுகப்படுத்தும்போதுகூட, இயேசு கிறிஸ்துவின் ஊழியக்காரன் என்றுதான் அறிமுகப்படுத்தினார்கள் (ரோமர் 1:1; யாக்கோபு 1:1; 2 பேதுரு 1:1; யூதா 1). தங்களை இயேசுவுக்கு இணையானவர்களாக அவர்கள் பேசவில்லை. ஆகவே, தங்கள் எழுத்துகளை இயேசுவின் வார்த்தைகளுக்கு இணையாக அவர்கள் பேசியிருக்க வாய்ப்பே இல்லை. எழுதியவருடைய மனதிலும், யாருக்கு எழுதப்பட்டதோ அவர்களுடைய மனதிலும், “இது கடவுளால் கொடுக்கப்பட்டது” என்ற புரிதல் இல்லை. கடவுளால் கொடுக்கப்பட்டவை இயேசுவின் போதனைகள்; அவை நமக்குக் கிடைப்பதற்கு அப்போஸ்தலர்கள் உதவி செய்தார்கள். “இயேசுவை இவர்கள் தவறாகப் புரிந்துகொண்டதால், திருத்துவதற்காக எழுதுகிறோம்” என்பதுதான் அப்போஸ்தலர்களுடைய மனதில் இருந்தது. நிருபங்கள், இயேசுவின் போதனைகளை அவர்கள் மற்றவர்களுக்கு எப்படித் தெளிவுபடுத்தினார்கள் என்பதைக் காட்டுகின்றன.

அப்படிப்பட்டவர்களுடைய எழுத்துகளை இயேசுவின் போதனைகளுக்கு நிகராகப் பேசுவது, அவர்களுக்கே நாம் செய்யும் துரோகம். அவர்கள் இன்று உயிரோடு இருந்தால், “எங்களையா, எங்கள் வார்த்தைகளையா இப்படி உயர்த்துகிறீர்கள்?” என்று பதறிப்போவார்கள். லீஸ்திராவில் மக்கள் தங்களைத் தெய்வங்களாக்கியபோது பவுலும் பர்னபாவும் தங்கள் வஸ்திரங்களைக் கிழித்துக்கொண்டு மக்களுக்குள் ஓடியதுபோல ஓடுவார்கள் (அப்போஸ்தலர் 14:11–14). தங்களை உயர்த்தவே கூடாது என்று நினைத்தவர்களுடைய வார்த்தைகளையே இயேசுவின் வார்த்தைகளுக்கு மேலாக உயர்த்துவது வினோதமானது, வேடிக்கையானது, வேதனையானது; அநியாயத்திலும் அநியாயம்; அக்கிரமம்.

இயேசுவின் போதனைகள் முழுமை பெறாதவை போலவும், வேறு நூல்களில் உள்ள கருத்துகள் அவற்றை முழுமைப்படுத்துவது போலவும் பார்ப்பது அநியாயம்; அது தேவதூஷணம். இயேசுவின் போதனைகளே எல்லாவற்றுக்கும் போதுமானவை. வேறு எதுவும் அவற்றுக்குத் துணைநிற்கவுமில்லை [complement], அவற்றை முழுமைப்படுத்தவுமில்லை. பவுலோ பேதுருவோ, யாராக இருந்தாலும், இயேசுவுக்கு நிகராக உயர்த்துவது தெய்வ குற்றம்; கடவுளுக்கே விரோதமான குற்றம். அப்படிச் செய்திருந்தால், அதற்காக வருந்தி, உடனே மன்னிப்புக் கேட்டு, உடனே திருந்த வேண்டும்.

இதைச் சொல்லும்போது, நிருபங்களை எழுதியவர்களைக் குறை சொல்லுகிறோம் என்று நினைக்கக் கூடாது. பவுல் மிகச் சிறப்பான எழுத்தாளர்; பேதுரு மிகச் சிறப்பாக, வித்தியாசமாக எழுதியிருக்கிறார்; யோவானுடைய எழுத்துகளும் அப்படியே. நாம் சொல்லுவது இதுதான்: அவர்களுடைய எழுத்து இறையியல் அல்ல; இயேசுவின் போதனைகளே இறையியல். நிருபங்களை வைத்து இறையியலை அமைக்கக் கூடாது. அவர்களும் இயேசுவைக் கடவுள் என்றுதான் அங்கீகரித்தார்கள். ஆனால் மக்களுக்குப் புரியவைக்க, அவர்கள் படிப்படியாகச் செல்ல வேண்டிய அவசியம் இருந்திருக்கலாம்.

நிருபங்களில் நமக்குப் புரியாத பகுதிகள் இருக்கலாம். அவை யாருக்கோ எழுதப்பட்டவை; அவர்களுக்குப் புரியும்படி சொல்லப்பட்டவை. அவர்களுக்குச் சொன்னது நமக்குப் புரியவில்லை என்றால் பரவாயில்லை. இயேசுவின் போதனைகள் நமக்குப் புரிய வேண்டும்; அதுதான் முக்கியம். இயேசு ஒன்றைச் சொல்லியிருக்க, பவுல் வேறொன்றைச் சொல்லுவதுபோலத் தோன்றினால், பவுலை நிராகரிக்க வேண்டியதில்லை. “இவர் சொல்லுவது எனக்குப் புரியவில்லை” என்று சொல்லிவிட்டுப் போகலாம். இயேசுவுக்கு எதிராக இவர் எழுதியிருக்க மாட்டார் என்ற சந்தேகத்தின் பலனைப் பவுலுக்குக் கொடுக்கவேண்டும். ஆனால் அவர் எழுதியதை உலகளாவிய போதனையாகப் பார்க்க முடியாது. இயேசுவின் போதனைகளுக்கு முரணாகவோ, “இயேசு இவற்றைச் சொல்லாமல் விட்டுவிட்டார், மறந்துவிட்டார்; நாங்கள் விளக்குகிறோம்” என்று அவற்றை முழுமைப்படுத்தும் வகையிலோ சீஷர்கள் எழுதியிருப்பார்களா? அதற்கு வாய்ப்பே இல்லை. ஆகவே, இயேசு சொன்னதையே அவர்கள் வேறு விதத்தில் சொல்லுகிறார்கள்; நமக்குத்தான் அது வேறு விதமாகத் தோன்றுகிறது.

ஒரு உதாரணத்தைப் பார்க்கலாம். பவுல் கொலோசெயருக்கு எழுதுகிறார்:

துரைத்தனங்களையும் அதிகாரங்களையும் உரிந்துகொண்டு, வெளியரங்கமாய்க் கோலமாக்கி, சிலுவையில் அவைகளை வென்றார். (கொலோசெயர் 2:15)

அவர் எழுதிய மக்கள் கிரேக்க-ரோம உலகத்தில் [Greco-Roman world] வாழ்ந்தவர்கள். அவர்களுடைய புரிதலின்படி நிறையக் கடவுள்கள் இருக்கிறார்கள்; ஆவிகள் இருக்கின்றன; கடவுள்களுக்கு விரோதமானவையும் இருக்கின்றன. உலகம் அப்படி இருந்தது என்று நான் சொல்லவில்லை; மக்களின் புரிதல் அப்படி இருந்தது. அப்படிப்பட்ட சமுதாயத்துக்கு எழுதும்போது, “எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருந்துவிட்டுப் போகட்டும்; இயேசு அவற்றுக்கெல்லாம் மேலானவர்” என்று அவர்களுக்குப் புரியும் விதத்தில் சொல்கிறார். அவ்வளவுதான். இயேசுவின் போதனையின்படி பார்த்தால், கடவுளுடைய பிரமாணத்துக்கு விரோதமாகத் தங்கள் கையில் வல்லமையையும் அதிகாரத்தையும் வைத்துக்கொண்டது யூத மார்க்கம்; இயேசு எழும்பியது அதற்கு விரோதமாகத்தான். ஆகவே கொலோசெயர் 2:15 நமக்குச் சம்பந்தமில்லாதது. இறையியல் வேறு; கற்றுக்கொடுக்கும் முறை [methodology] வேறு. இறையியல் கடவுளைப் பற்றிய உண்மை. கற்றுக்கொடுக்கும் முறை, கேட்பவர்களுக்குப் புரியும் வகையில் அவர்களுடைய மொழியையும் உதாரணங்களையும் பயன்படுத்துவது. கற்றுக்கொடுக்கும் ஒரு முறையை இறையியலாக மாற்றக் கூடாது. இந்த வசனத்தை வைத்து, கடவுளுக்கு எதிராகப் போரிடும் ஒரு பிரபஞ்ச எதிரி [cosmic enemy] இருக்கிறான் என்று இறையியல் அமைப்பது இன்னும் பெரிய தவறு. ஒரு யானைக்கும் ஒரு எறும்புக்கும் இடையில் நடப்பதைச் சண்டை என்று சொல்ல முடியுமா? கடவுள் ஒருவரே; அவருக்கு நிகரானது எதுவுமே இல்லை. கடவுளால் உருவாக்கப்பட்ட ஒன்றை அவருக்கு நிகரான எதிரியாக உயர்த்துவது தேவதூஷணம்.

அதனால்தான் “ஆவிக்குரிய” என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தக் கூடாது என்று சொல்லுவேன். பவுல்தான் இதை அதிகமாகப் பயன்படுத்துகிறார். இயேசு அதைப் பயன்படுத்தவில்லை; யோவான் ஸ்நானனும், தீர்க்கதரிசிகளும், நியாயப்பிரமாணமும் பயன்படுத்தவில்லை. அவர்கள் “நீதிமான்”, “உத்தமன்”, “கடவுளுடைய பிரமாணத்துக்குப் பயந்தவர்கள்”, “தேவபக்தியுள்ளவர்கள்” [godliness] போன்ற சொற்களைப் பயன்படுத்தினார்கள்; இவை நல்ல சொற்கள். பவுல் பேசிய மக்களின் மனதில் ஒரு ஆவி உலகம் [spirit world] இருந்தது. நாமோ “ஆவிக்குரிய சபை”, “ஆவிக்குரியவர்கள்” என்று, கடவுள் பயன்படுத்தாத ஒரு சொல்லைப் பயன்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறோம். எந்த விளக்கமும் நியாயப்பிரமாணம், தீர்க்கதரிசனம், இயேசு ஆகிய மூன்றிலிருந்தும் வர வேண்டும். அந்த மூன்றிலிருந்தும் வரவில்லை என்றால் அது உண்மை அல்ல.

நிருபங்களில் உள்ள எல்லாவற்றையும் உலகளாவிய போதனையாக எடுத்துக்கொண்டால், நாம் நிருபங்களின்படியே வாழ வேண்டும். யோசித்துப் பாருங்கள். “பரிசுத்த முத்தத்தோடே ஒருவரையொருவர் வாழ்த்துங்கள்” என்று பவுல் சொல்லுகிறார் (1 கொரிந்தியர் 16:20); அதை நாம் செய்வதில்லை. நமக்குப் பிடித்ததை எடுத்துக்கொள்கிறோம்; பிடிக்காததை விட்டுவிடுகிறோம். சண்டைபோட்டுக்கொண்ட கணவனோ மனைவியோ பவுலிடம் வந்திருப்பார்கள். காலம் குறுகினது என்று சொல்லும் அவர் (1 கொரிந்தியர் 7:29), “தனியாக இருக்க வேண்டுமா, இரு; சேர்ந்திருக்க வேண்டுமா, சேர்ந்திரு” என்ற தொனியில் அவர்களுக்குப் பதில் தருகிறார் (1 கொரிந்தியர் 7:10–16, 27–28). இன்று இருவர் சண்டைபோட்டுக்கொண்டால், குடும்ப ஆலோசனை [family counselling] கொடுத்து அவர்களைச் சேர்த்துவைக்கிறோம். பவுல் சொன்னதையே எல்லாருக்குமான போதனையாக எடுத்துக்கொண்டால், இதைப் பற்றியெல்லாம் பேச நேரமே இல்லை என்றாகிவிடும்.

“கடவுளுடைய வார்த்தை”: எதை அப்படிச் சொல்லுகிறோம்?

ஒரு புத்தகம் எங்கிருந்து வந்தது, யார் எழுதியது என்ற எண்ணம்கூட இல்லாமல், “பரிசுத்த வேதாகமம் இப்படிச் சொல்லுகிறது”, “கடவுளுடைய வார்த்தை இதைச் சொல்லுகிறது” என்று பேசப் பழகிவிட்டோம். அதை நாம் நிறுத்த வேண்டும்.

“கடவுளுடைய வார்த்தை” என்ற சொற்றொடரையே பல நேரங்களில் தவறாகப் பயன்படுத்துகிறோம். சமூக ஊடகங்களில் வெளியிடப்படும் சிறு காணொளிகளைப் பார்த்தால் வேதனையாக இருக்கிறது. ஒருவர், இயேசு தம்மை அணுகுகிறவர்களுக்குப் பலன் அளிக்கிறவர் என்று பேசிக்கொண்டிருப்பார். இன்னொருவர், இயேசுவைப் பின்பற்றுகிறவர்களைப் பாக்டீரியாகூட அணுக முடியாதபடி கடவுள் ஒரு பெரிய கேடயத்தைக் கொடுத்திருக்கிறார் என்பார். வேறொருவர், மல்கியாவிலிருந்து வானத்தின் பலகணிகளைப் பற்றி வாசித்து (மல்கியா 3:10), ஆசீர்வாதம் இறங்கும் “தெய்வீக வாசல்” [divine portal] உங்களுக்காகத் திறக்கிறது என்பார். எங்கோ ஒரு வசனத்திலிருந்து எதையாவது எடுத்துப் பேசுகிறார்கள்; அதையே “கடவுளுடைய வார்த்தை” என்கிறார்கள். பத்துப் பேர் உள்ள சபையிலும் இதுதான் நடக்கிறது; ஆயிரக்கணக்கானோர் கூடும் பெரிய சபைகளிலும் இதுதான் நடக்கிறது.

கடவுளால் கற்றுக்கொடுக்கப்படும் போதனைதான் கடவுளுடைய வார்த்தை. “நீ நலமாக இருப்பாய்” என்பது கடவுளுடைய வார்த்தை அல்ல; மக்கள் நலமாக இருப்பதற்காகத்தான் கடவுளுடைய போதனைகள் கொடுக்கப்பட்டன. அவருடைய பிரமாணங்களே மக்களை மாற்றக்கூடியவை; மக்களுடைய வாழ்க்கைக்கு நன்மையை உண்டாக்கக்கூடியவை. உலகம் வளம் பெறுவதற்கு ஒரே ஒரு வழிதான் உண்டு: கடவுளுடைய பிரமாணங்களின்படி நடப்பது.

எந்த விஷயத்திலும் முதல் கேள்வி

இந்தக் கண்ணோட்டம் [paradigm] முதலில் நமக்குள் மாற வேண்டும். பரிசுத்த வேதாகமத்தில் எந்த ஒரு விஷயத்துக்கும் விளக்கம் தேவைப்படும்போது, முதல் கேள்வி இதுதான்: இதைக் குறித்து இயேசு என்ன கற்றுக்கொடுத்திருக்கிறார்? வேறு எங்கிருந்து விளக்கம் எடுத்தாலும், அது தவறான விளக்கமாகத்தான் இருக்கும். இதை ஏன் திரும்பத் திரும்பச் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது? இயேசுவைக் கடவுள் என்று சொன்னாலும், அவருடைய வார்த்தைக்கு நிகராக மற்றவற்றைப் பார்த்துப் பழகிவிட்டோம். இயேசுவின் வார்த்தைகளை வைத்து இயேசுவைப் புரிந்துகொள்ளாமல், மற்றவர்கள் எழுதியதை வைத்துப் புரிந்துகொள்கிறோம். இவ்வாறே பழகிவிட்டோம்; அதனால் அந்தப் பழக்கத்தை நம்மிடமிருந்து பிரிக்க முடியாமல் இருக்கிறது. இயேசு ஒரு விஷயத்தை விளக்குவதற்கு அவரிடம் போகாமல் வேறொருவரிடம் போனால், யாரை அதிகாரபூர்வமானவராக நிறுத்துகிறேன்? வார்த்தைகளில் இயேசுவைக் கடவுள் என்று சொல்லிவிட்டு, போதனையில் வேறொரு மனிதனை முன்னிறுத்துகிறேன். அப்போது மனிதனைக் கடவுள் என்கிறேன்; கடவுளை மனிதனைவிடத் தாழ்வாகப் பேசுகிறேன். இதை நாமும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்; மக்களுக்கும் புரியவைக்க வேண்டும்.

ஒரு விஷயத்தை நூறு பகுதிகள் ஒரே விதமாகச் சொல்லுகின்றன; ஒரே ஒரு பகுதி மட்டும் வேறு விதமாகச் சொல்லுவதுபோலத் தோன்றுகிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். அப்போது கேட்க வேண்டிய கேள்வி: நூறு சரியா, அந்த ஒன்று சரியா? தனித்துத் தெரியும் அந்த ஒரு பகுதியை நூறு பகுதிகளின் கண்ணோட்டத்தில் பார்க்க வேண்டுமே தவிர, அந்த ஒரு பகுதியின் கண்ணோட்டத்தில் நூறையும் பார்க்க முடியாது; அது அநியாயமாகிவிடும். ஒருவர் ஒரு மணி நேரம் ஒரே கருத்தைப் பல விதங்களில் பேசுகிறார். அந்த முழுப் பேச்சு முக்கியமா, எங்கோ வரும் ஒரு வாக்கியம் முக்கியமா? எங்கோ உள்ள ஒரு வாசகத்தை வைத்து முழுமையை மாற்ற முடியாது. இயேசு கற்றுக்கொடுத்த முழுப் போதனையை வைத்தே, எங்கோ உள்ள ஒன்றைப் பார்க்கப் பழக வேண்டும்.

உதாரணமாக, இந்தக் கேள்வியை மட்டும் கேட்டுப் பாருங்கள்: இயேசு மக்களைத் தம்மோடு, இறையாட்சிக்குள், எப்படி இணைத்தார்? இதற்குப் பதில் தேட, நற்செய்தி நூல்களை அலசி ஆராய்ந்து எங்கோ தேட வேண்டியதில்லை; அங்கங்கே பதில் கண்முன்னே நிற்கும். அவருடைய முதல் பிரசங்கமே இதுதான்:

அதுமுதல் இயேசு: மனந்திரும்புங்கள், பரலோகராஜ்யம் சமீபித்திருக்கிறது என்று பிரசங்கிக்கத் தொடங்கினார். (மத்தேயு 4:17)

“நீ மனம் திரும்பினால் இறையாட்சிக்குள் வந்துவிடுவாய்” என்பதே அதன் பொருள். பாவ மன்னிப்பு எதற்கு? கடவுளோடு இணைவதற்கு, இறையாட்சிக்குள் வருவதற்கு. மனம் திரும்பி இறையாட்சிக்குள் வந்துவிட்டீர்கள் என்றால், பாவம் மன்னிக்கப்பட்டுவிட்டது என்றுதான் பொருள். “இறையாட்சிக்குள் வந்துவிட்டேன்; ஆனால் என் பாவம் இன்னும் மன்னிக்கப்படவில்லை” என்று சொல்ல முடியுமா? தம்முடைய போதனைகளைப் பின்பற்றுகிறவர்களைத் தம்மோடு இணைந்தவர்களாக, இறையாட்சியில் இணைந்தவர்களாகத்தான், தொடக்கத்திலிருந்தே இயேசு பேசுகிறார்.

இப்படி இயேசுவின் போதனைகளிலிருந்து கிடைக்கும் உண்மையையே நாம் மக்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும். இதைக் கற்றுக்கொண்ட பின், “பவுலும் பேதுருவும் வேறு விதமாகச் சொல்லியிருக்கிறார்களே, ஏன்?” என்று அடுத்த கேள்வியைக் கேட்கலாம். ஆனால் “அவர்கள் இப்படிச் சொல்லிவிட்டார்களே” என்பது கேள்வியே அல்ல. கடவுள் சொன்னதை நாம் அங்கீகரித்தே ஆக வேண்டும்; அதில் மாற்றுக் கருத்துக்கே இடமில்லை. மற்றவர்கள் சொல்லுவதையோ, “கடவுள் இப்படிச் சொல்லியிருக்கிறார்; நீங்கள் ஏன் இப்படிச் சொல்லுகிறீர்கள்?” என்று எதிர்த்துக் கேட்கலாம். “ஏன் இவர் இப்படிச் சொல்லுகிறார்?” என்று கேட்கலாம்; “இவர் இப்படித்தானே சொல்லுகிறார்” என்று கடவுள் சொன்னதை மாற்ற முடியாது. எது கடவுள் சொன்னது, எது வேறு யாரோ சொன்னது என்று பகுத்தறியும் திறன் [discernment] நமக்கு வேண்டும்.

நற்செய்தி நூல்களில் பல நிகழ்வுகள் இருக்கின்றன: இது நடந்தது, அது நடந்தது, இயேசு அங்கே போனார், இதைச் செய்தார். இயேசு என்ன செய்தார் என்பது நமக்கு முக்கியமல்ல; என்ன கற்றுக்கொடுத்தார் என்பதுதான் முக்கியம். “இயேசு இப்படிச் செய்தாரே, அப்படிச் செய்தாரே, நானும் செய்வேன்” என்று சொன்னால், நம்மைக் கடவுளுக்கு நிகராக உயர்த்திவிட்டோம் என்றுதான் பொருள். நீங்களும் நானும் இயேசு அல்ல; இயேசு கடவுள், நாம் கடவுள் அல்ல. நீங்கள் கடல்மேல் நடப்பீர்களா? சிலுவையில் போய்ச் சாவீர்களா? உயிர்த்தெழுவீர்களா? அவர் கன்னியின் வயிற்றில் பிறந்தார்; நீங்கள் அப்படிப் பிறந்தீர்களா? அந்தப் பேச்சுக்கே இடமில்லை.

பிரமாணம்: இயேசு கற்றுக்கொடுத்ததும் பவுல் எழுதியதும்

அந்த அடுத்த கேள்விக்கு ஒரு உதாரணம்: பிரமாணம். இங்கேயும் இயேசு என்ன கற்றுக்கொடுத்தார் என்பதிலிருந்தே தொடங்கவேண்டும்.

நியாயப்பிரமாணத்தையாவது தீர்க்கதரிசனங்களையாவது அழிக்கிறதற்கு வந்தேன் என்று எண்ணிக்கொள்ளாதிருங்கள்; அழிக்கிறதற்கு அல்ல, நிறைவேற்றுகிறதற்கே வந்தேன். (மத்தேயு 5:17)

இயேசு பிரமாணத்தை ஒழிக்கவில்லை. “மனுஷர் உங்களுக்கு எவைகளைச் செய்யவேண்டுமென்று விரும்புகிறீர்களோ, அவைகளையே நீங்களும் அவர்களுக்குச் செய்யுங்கள்; இதுவே நியாயப்பிரமாணமும் தீர்க்கதரிசனங்களுமாம்” என்று அவர் சொல்லுகிறார் (மத்தேயு 7:12). கடவுளிடத்தில் அன்புகூருவது, பிறனிடத்தில் அன்புகூருவது என்ற இரண்டு கற்பனைகளைச் சொன்ன பின், “இந்த இரண்டு கற்பனைகளிலும் நியாயப்பிரமாணம் முழுவதும் தீர்க்கதரிசிகளின் உபதேசமும் அடங்கியிருக்கிறது” என்கிறார் (மத்தேயு 22:37–40). ஆனால் “நீங்கள் தேவனுடைய கற்பனையைத் தள்ளிவிட்டு, மனுஷருடைய பாரம்பரியத்தைக் கைக்கொண்டுவருகிறீர்கள்” என்று அவர் கடிந்துகொண்டார் (மாற்கு 7:8). இயேசு எதிர்த்தது பிரமாணத்தை அல்ல; பிரமாணத்தின் பெயரில் மனிதர்கள் கற்றுக்கொடுத்தவற்றையே.

கடவுளோடு நாம் எப்படி இணைகிறோம் என்பதற்கு இயேசுவின் முதல் பிரசங்கம் தரும் பதிலை மேலே பார்த்தோம்: மனம் திரும்புதல். அதோடு, அவருடைய போதனைகளுக்கு நாம் கீழ்ப்படிதலும், அவரோடு இணையவேண்டும் என்ற ஆர்வமும்தான் நம்மை அவரோடு இணைக்கின்றன; வேறு எதுவும் அல்ல.

இயேசு அவனுக்குப் பிரதியுத்தரமாக: ஒருவன் என்னில் அன்பாயிருந்தால், அவன் என் வசனத்தைக் கைக்கொள்ளுவான், அவனில் என் பிதா அன்பாயிருப்பார்; நாங்கள் அவனிடத்தில் வந்து அவனோடே வாசம்பண்ணுவோம். (யோவான் 14:23)

பவுலோ, மனிதன் பிரமாணத்தின் கிரியைகளினால் அல்ல, விசுவாசத்தினாலும் கிருபையினாலும் இரட்சிக்கப்படுகிறான் என்று எழுதுகிறார்:

ஆதலால் நியாயப்பிரமாணத்தின் கிரியைகளில்லாமல் விசுவாசத்தினாலே மனுஷன் நீதிமானாக்கப்படுகிறானென்று தீர்க்கிறோம். (ரோமர் 3:28)

கிருபையினாலே விசுவாசத்தைக்கொண்டு இரட்சிக்கப்பட்டீர்கள்; இது உங்களால் உண்டானதல்ல, இது தேவனுடைய ஈவு. (எபேசியர் 2:8)

மேலோட்டமாக வாசிக்கும்போது, இது இயேசு சொன்னதற்கு முரணாகத் தோன்றுகிறது. இயேசு கீழ்ப்படிதல் என்கிறார்; பவுல் விசுவாசமும் கிருபையும் என்கிறார். இங்கேதான் இயேசுவின் போதனைகளின் கண்ணோட்டத்தில் பவுலைப் பார்க்கவேண்டும். மூன்று காரியங்களைக் கவனிக்கவேண்டும்.

முதலாவது, பிரமாணம். கலாத்தியரிலும் ரோமரிலும் பவுல் எதிர்த்துப் பேசும் “நியாயப்பிரமாணம்”, கடவுள் கொடுத்த பிரமாணம் அல்ல; யூத மார்க்கம் [Judaism] கற்றுக்கொடுத்த பிரமாணம். கடவுளுடைய பிரமாணங்களின்படி நடப்பது வேறு; யூத மார்க்கத்தின் பிரமாணம் வேறு. யூத மார்க்கம் கடவுளுடைய பெயரைப் பயன்படுத்தியது; மோசே கற்றுக்கொடுத்ததையே தாங்களும் கற்றுக்கொடுப்பதாகக் காட்டிக்கொண்டது. ஆனால் கடவுள் கற்றுக்கொடுக்காத பல காரியங்களை அது தன்னுள் திணித்துக்கொண்டது. “நாங்கள் மட்டுமே கடவுளுடைய மக்கள்” என்ற மூர்க்கத்தையும் வெறியையும் அது கற்றுக்கொடுத்தது. அந்தப் பிரமாணத்தின் கிரியைகளால் யாரும் கடவுளோடு இணைய முடியாது என்பதையே பவுல் சொல்லுகிறார். கடவுள் கொடுத்த பிரமாணத்தைப் பற்றியோ, “நியாயப்பிரமாணம் பரிசுத்தமுள்ளதுதான், கற்பனையும் பரிசுத்தமும் நீதியும் நன்மையுமாயிருக்கிறது” என்றே அவர் எழுதுகிறார் (ரோமர் 7:12). “நியாயப்பிரமாணத்தைக் கேட்கிறவர்கள் தேவனுக்குமுன்பாக நீதிமான்களல்ல, நியாயப்பிரமாணத்தின்படி செய்கிறவர்களே நீதிமான்களாக்கப்படுவார்கள்” என்றும் எழுதுகிறார் (ரோமர் 2:13).

இரண்டாவது, விசுவாசம். விசுவாசம் என்பது நம்பிக்கை அல்ல; உண்மையை அங்கீகரித்தல். இயேசு கடவுள் என்ற உண்மையை அங்கீகரிக்கிறவர், அவருடைய போதனைகளின்படி நடக்கத் தீர்மானிப்பார். இந்த இரண்டும் சேர்ந்ததுதான் விசுவாசம். இயேசுவைக் கடவுள் என்று அங்கீகரித்துவிட்டு, அவர் சொன்னதைச் செய்யாமல் இருக்க முடியாது. ஆகவே பவுல் “விசுவாசத்தினால்” என்று சொல்லும்போது, இயேசு சொன்ன கீழ்ப்படிதலும் அதற்குள் அடங்கியிருக்கிறது.

மூன்றாவது, கிருபை. எல்லாரும் தம்மைப் பின்பற்றவேண்டும், தம்மோடு இணையவேண்டும் என்பதே கடவுளுடைய விருப்பம். அதற்கான வாய்ப்பை அவர் எந்த நிபந்தனையும் இல்லாமல் எல்லாருக்கும் கொடுத்திருக்கிறார்; அதுதான் கிருபை. “நீ இப்படி இருந்திருக்கவேண்டும்; அப்போதுதான் என்னைப் பின்பற்ற முடியும்” என்று அவர் சொல்லுவதில்லை. அந்தக் கிருபை இல்லாமல் நாம் அவரோடு இணைய முடியாது. ஆனால் அவரைப் பின்பற்றுவதா வேண்டாமா என்பது நாம் ஒவ்வொருவரும் எடுக்கவேண்டிய தீர்மானம்.

ஆகவே, இயேசுவும் பவுலும் வெவ்வேறு வழிகளைக் கற்றுக்கொடுக்கவில்லை. பவுலும் இப்படித்தான் வாழ்ந்தார்: இயேசுவைக் கடவுள் என்று அங்கீகரித்த பிறகு, அவருடைய போதனைகளின்படி நடக்கத் தொடங்கினார். ஆனால் இதை நாம் கற்றுக்கொள்வது பவுலிடமிருந்து அல்ல; இயேசுவிடமிருந்து. இயேசு சொன்னதை வைத்தே பவுலைப் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்; பவுல் சொன்னதை வைத்து இயேசுவைப் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது.

யோவானின் செய்தியும் இயேசுவின் செய்தியும் ஒன்றே

இயேசு யூதேயாவில் சீடர்களை உருவாக்கி ஞானஸ்நானம் கொடுப்பதைப் பரிசேயர்கள் கேள்விப்பட்டார்கள். யோவானைவிட அதிகமானவர்களை இவர் சீடராக்குகிறார் என்று பேசி, இயேசுவை யோவானுக்குப் போட்டியாகப் பார்க்கத் தொடங்கினார்கள். யோவான் அப்படிப் பார்க்கவில்லை; “அவர் பெருகவும் நான் சிறுகவும் வேண்டும்” என்று ஏற்கெனவே சொல்லிவிட்டார். அதைக் கேள்விப்பட்டதும் இயேசு யூதேயாவை விட்டுக் கலிலேயாவுக்குப் போகிறார் (யோவான் 4:1–3). ஏன்? தம்முடைய போதனையை யோவானுடைய போதனைக்கு விரோதமானதாகவோ போட்டியானதாகவோ யாரும் பார்க்கக் கூடாது. யோவான் கொடுக்கும் செய்தியும் இயேசு கொடுக்கும் செய்தியும் ஒன்றுதான். மனம் திரும்புவதற்கும், இறையாட்சியில் சேர்க்கப்படுவதற்கும், நித்திய ஜீவனைப் பெறுவதற்கும் யோவானுடைய போதனை போதுமானது. “யோவான் இங்கே இருக்கும்வரை அவருடைய போதனையின்படி வாழ்ந்தால் போதும். நான் எதையும் கூட்டிச் சொல்லப்போவதில்லை; அவருக்கு விரோதமாக எதையும் பேசப்போவதில்லை.” இது நமக்குக் கண் திறக்கும் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும்.

யோவானின் பிரசங்கம் “மனந்திரும்புங்கள், பரலோகராஜ்யம் சமீபித்திருக்கிறது” (மத்தேயு 3:2). இயேசுவின் முதல் பிரசங்கமும் இதே வார்த்தைகள்தான் என்று மேலே பார்த்தோம். “மனந்திரும்புதலுக்கேற்ற கனிகளைக் கொடுங்கள்” என்று யோவான் சொன்னார் (மத்தேயு 3:8); இயேசு கற்றுக்கொடுத்ததும் அதுதான். யோவான் ஒரு தீர்க்கதரிசி. கடவுளுடைய பிரமாணங்களை மீண்டும் மக்களுக்குக் கொடுத்து, “இதன்படி வாழுங்கள்; இல்லையென்றால் அவருடைய தண்டனைக்குள்ளாவீர்கள்” என்று கற்றுக்கொடுப்பதுதான் தீர்க்கதரிசியின் வேலை. ஏசாயா, எரேமியா போன்றவர்களும் அதையே செய்தார்கள். அவர்கள் “ராஜ்யம்” என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தியிருக்க மாட்டார்கள்; “நீதிமான்கள்”, “கடவுளுடைய ஜனங்கள்” என்று சொல்லியிருப்பார்கள். சொற்கள்தான் மாறியிருக்கின்றன; கருத்து ஒன்றுதான்.

ஆகவே, இயேசுவுக்கு முன்பு வாழ்ந்தவர்களுக்கு நித்திய ஜீவனே கிடைக்கவில்லை என்ற புரிதல் நமக்கு இருக்கக் கூடாது. கடவுள் மனிதனாக வந்தது பெரிய சிலாக்கியம்; அவருக்குப் பின்பு வந்திருக்கும் நமக்கு அவருடைய போதனைகள் கிடைத்திருக்கின்றன. இயேசு வந்தது வீண் அல்ல; அவர் நமக்குக் கூடுதலான தகவல்களைக் கொடுத்திருக்கிறார். ஆனால் இறையியலைத் தவிர அவர் புதியவற்றைக் கற்றுக்கொடுக்கவில்லை. கடவுள் திருத்துவமாக இருக்கிறார், அவரில் பிதா, குமாரன், பரிசுத்த ஆவியானவர் இருக்கிறார்கள் என்ற தகவல் இன்று நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது; அதை உண்மை என்று அங்கீகரிக்கிறோம். எப்படி வாழ வேண்டும், எதைச் செய்ய வேண்டும், எதைச் செய்யக் கூடாது என்பதை அவர் ஏற்கெனவே கொடுக்கப்பட்ட நியாயப்பிரமாணத்திலிருந்தே கற்றுக்கொடுக்கிறார். அந்தத் தகவல் இல்லாத காலத்தில் வாழ்ந்தவர்களுக்குக் கடவுளோடு உறவு இல்லையா? கடவுளை அங்கீகரித்து அவருடைய போதனைகளின்படி வாழ வேண்டும் என்பதுதான் அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட போதனை. நியாயப்பிரமாணமாக இருக்கட்டும், தீர்க்கதரிசனமாக இருக்கட்டும், யோவானின் போதனையாக இருக்கட்டும், “கடவுளுடைய பிரமாணத்தின்படி வாழுங்கள்; அப்போது நீங்கள் நித்திய ஜீவனைப் பெறுவீர்கள், கடவுளோடு இணைக்கப்படுவீர்கள்” என்பதே செய்தி. அன்றைய மக்களுக்கு அது தாராளமாகப் போதுமானதாக இருந்தது.

“இரட்சிக்கப்பட்டீர்களா?” என்று கேட்டால், “ஆமாம், இரட்சிக்கப்பட்டு முப்பது வருஷம் ஆகிறது” என்பார்கள். “இரட்சிப்பு என்றால் என்ன?” என்று கேட்டால், “பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றேன்” என்பார்கள். இயேசுவும் யோவானும் கற்றுக்கொடுத்தது அது அல்ல. இரட்சிக்கப்படுதல் என்பது கடவுளோடு இணைக்கப்படுதல், கடவுளுடைய ராஜ்யத்தில் இணைக்கப்படுதல். அதற்கு முக்கியமானது, நீங்கள் மனம் திரும்புகிறீர்களா, கடவுளுடைய பிரமாணத்தின்படி வாழ்கிறீர்களா என்பதுதான்.

வாழ்நாள் முழுவதும் வாசிக்க வேண்டியவை

தம்முடைய சீஷர்களுக்கு இயேசு கொடுத்த கடைசிக் கட்டளையும் இதையே சொல்லுகிறது:

ஆகையால், நீங்கள் புறப்பட்டுப்போய், சகல ஜாதிகளையும் சீஷராக்கி, பிதா குமாரன் பரிசுத்த ஆவியின் நாமத்திலே அவர்களுக்கு ஞானஸ்நானங்கொடுத்து, நான் உங்களுக்குக் கட்டளையிட்ட யாவையும் அவர்கள் கைக்கொள்ளும்படி அவர்களுக்கு உபதேசம்பண்ணுங்கள். இதோ, உலகத்தின் முடிவுபரியந்தம் சகல நாட்களிலேயும் நான் உங்களுடனேகூட இருக்கிறேன் என்றார். ஆமென். (மத்தேயு 28:19–20)

நான் உங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தவற்றை மற்றவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுங்கள்; அவர்கள் அவற்றைக் கைக்கொள்ளும்படி அவர்களுக்கு உதவுங்கள் என்பதே அந்தக் கட்டளை. இதை அவருடைய கடைசிக் கட்டளையாக மட்டுமல்ல, பிரதான கட்டளையாகவும் எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும்.

ஆகவே, ஒரு கிறிஸ்தவன் என்ற முறையில், இயேசுவின் சீஷன் என்ற முறையில், நாம் முக்கியப்படுத்த வேண்டியதும் திரும்பத் திரும்ப வாசிக்க வேண்டியதும் நற்செய்தி நூல்களே. ஒருமுறை வாசித்து முடித்ததும் இன்னொருமுறை; அதை முடித்ததும் இன்னொருமுறை. கடைசி மூச்சு இருக்கும்வரை, வாழ்நாள் முழுவதும் இதைச் செய்துகொண்டே இருக்க வேண்டும். நம் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திருக்க வேண்டியது இதுதான். அவற்றில் உள்ள கருத்துகளை உள்வாங்க வேண்டும்; அவற்றின்படி வாழ வேண்டும்; பிறருக்குக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும்.